เสียงกระซิบกลืนกิน

เธอแต่งบทละครนับไม่ถ้วนได้อย่างง่ายดาย แต่ความทรงจำที่ตราตรึงที่สุดคือภาพว่าวกระดาษที่ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับหงส์ เชือกในมือน้องสาวของเธอได้ร้อยเรียงเรื่องราวผ่านวัยเยาว์ บทละคร และเวทีการแสดง จนกระทั่งถึงวัยผมสีเงิน เมื่อนำบทละครกลับมาแสดงอีกครั้ง เธอได้มองเข้าไปในดวงตาของน้องสาวที่ยังคงสดใสเหมือนในสมัยเด็ก