ตอนจบสนธยา

ไฟสว่างขึ้น ท่วงทำนองค่อย ๆ จางหาย บทเพลงสุดท้ายของเธอสมบูรณ์แล้ว เสียงปรบมือที่ล่าช้าดังกึกก้อง เสมือนการกลับสู่จุดเริ่มต้น แต่เธอดูเหมือนไม่รู้สึกตัว โค้งคำนับแล้วออกจากเวที ลอดผ่านฝูงชนที่กระวนกระวายไปสู่คืนที่ฝนตกพรำ ไม่เคยหันกลับมาสักครั้ง