ฝนพรำเบา

การปกครองด้วยความเมตตาอันยาวนานได้กัดกร่อนความหรูหราของชนชั้นสูง แต่กลับจุดประกายความสุขในดวงตาของคนยากจน คราวนี้ไม่มีใครบังสายตาเธออีกแล้ว เธอได้เห็นและเป็นพยานด้วยตัวเอง ตระหนักถึงรูปแบบที่แท้จริงของอุดมคติ น่าเสียดาย คนนั้นจากไปแล้ว เหลือเพียงสายฝนที่ไม่หยุดหย่อน