น้ำค้างเกาะ

แสงจันทร์สาดส่องดั่งสายธารที่ทุกคนต่างจ้องมอง เงาเทียนสั่นไหวในสายลมตลอดราตรีกาลอันยาวนาน เนิ่นนานหลายปีที่นางได้แต่ร่อนเร่เพียงลำพัง แต่บัดนี้ก็ได้พบกับสหายผู้แสนอ่อนโยน พวกเขาทั้งสองเดินเคียงข้างกันบนถนนทอดยาว สนทนาปราศรัยกันจนราตรีล่วงเลย