ท่วงทำนองอันก้องกังวาน

ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อไหร่ แต่วันหนึ่ง การเคลื่อนไหวของนาฬิกาก็หยุดลง ความฝันที่ถูกผนึกไว้ก็เลือนหายไปอย่างช้า ๆ บทกวีก็สูญเสียจังหวะ แตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ตั้งแต่นั้นมา แสงจันทร์ก็ไม่เคยสาดส่องหน้าต่างของเธออีกเลย