สายลมพัดผ่าน

ต่อมา ในความเงียบสงัดยามเที่ยงคืน เงาสะท้อนจากหยาดน้ำตาแห่งความโศกเศร้าเฝ้ามองสายลมอันเหน็บหนาวที่ค่อย ๆ จางหายไป ท่ามกลางแสงจันทร์นวลตาอันพร่ามัว ร่างเงาที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นอย่างสง่างามในความฝันของใครบางคน และท่วงทำนองเพลงที่ยังไม่จบลงนั้นก็ได้เริ่มต้นบรรเลงขึ้นอีกครั้ง