เมघฆพัดผ่าน

แขกเหรื่อเดินทางมาจากฟากฝ้าไกล ทว่าการพบเจอทั้งหลายล้วนมีวันเลิกรา ผู้คนในชุดคลุมสีแดงบ้างสีเขียวน้ำเงินที่สัญจรไปตามทางในป่า ไม่ว่าจะหัวเราะร่าอย่างเสรีหรือแบ่งปันช่วงเวลาอันอ่อนโยน มักจะจากไปเพียงในชั่วข้ามคืนโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดไว้ เหลือเพียงสายลมที่พัดผ่านกิ่งไม้ด้วยเสียงที่แผ่วเบาและอ้อยอิ่ง