ยุคทองอันมหาอัคคีภัย: ชีวิตชั่วครู่

ด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบาของวาจาที่อ่อนหวานและนุ่มนวลอย่างกะทันหัน เธอหันไปสบกับดวงตาทรงเมล็ดอัลมอนด์ที่ฉ่ำน้ำ ขี้อายทว่าสว่างไสว ครั้งหนึ่งเธอเคยได้เห็นการร่ายรำที่สะกดลมหายใจ และเมื่อนั้นเองถึงได้เข้าใจว่าชีวิตสามารถคลี่ตัวออกได้เหมือนเมฆที่ล่องลอย หรือระเบิดตัวออกมาเหมือนแม่น้ำที่พังทลายทำนบกั้น ภายใต้กระโปรงที่หมุนวน เธอคว้าทิศทางที่แท้จริงของหัวใจเธอเอาไว้ได้