
ในมุมหนึ่งของเทือกเขาลึก มีเผ่าชรูมลิงโบราณอาศัยอยู่ พวกมันกินเพียงน้ำค้างยามเช้าและใบไม้สด เก็บเกี่ยวของขวัญจากธรรมชาติ ไม่ใช่เพื่อรสชาติ แต่เพื่อดับความหิว ชีวิตที่นั่นเปรียบเสมือนบทเพลงที่วนซ้ำ ไม่มีคลื่น มีเพียงช่วงเวลาอันยาวนานที่ไม่ขาดตอน

ในสีสันที่ฉันเบ่งบาน