
ในที่สุด เธอก็เข้าใจ ความโกลาหลและคึกคักทั้งหมดนั้นไม่เคยเป็นสิ่งที่ได้ใช้ชีวิตผ่านมาด้วยตนเอง แต่เป็นนิมิตที่บานสะพรั่งจากดอกบัวแห่งจิตใจ งานฝีมือ เครื่องมือ และเสียงภายในเรื่องราวฟังดุจน้ำธารในฤดูใบไม้ผลิ แต่เมื่อย้อนคิด ทั้งหมดเป็นเพียงม้วนภาพที่วาดด้วยจิตสำนึกอันศักดิ์สิทธิ์ของตนเอง ไม่มีฉากใดที่ตาได้เห็น ไม่มีช่วงเวลาใดที่ยืนยันในความจริง

ร่องรอยของ Chroma