รถประจำทางวู้ดซอง: หยดน้ำค้าง

แสงรุ่งอรุณโอบล้อมเธอ ก่อตัวเป็นชุดเดรสที่เปล่งประกาย พืชพรรณลูบไล้แขนของเธออย่างอ่อนโยน ปรารถนาให้เธออยู่ต่อ สายธารชะล้างสิ่งสกปรกออกจากเท้าของเธอ "ไม่ต้องกลัว" เธอกล่าวขณะที่ใช้มืออันอ่อนโยนปลอบโยนกวางผ้าคลุมไหล่ที่กระวนกระวาย และค่อย ๆ แนบหน้าผากของเธอเข้ากับกวางตัวนั้น