
ชีวิตลอยไปมาดั่งความฝัน ชั่วครู่และหายวับไป ไม่น่าแปลกใจที่มนุษย์มักถอนหายใจ ใบหน้าสีสันมีชีวิตพันปีหรือมากกว่า ส่วนมนุษย์แทบไม่ถึงร้อยปี ครั้งหนึ่งเธอเคยอ่านแต่เข้าใจน้อย บัดนี้ความเข้าใจเต็มเปี่ยมในหัวใจ เมื่อคืนเธอเต้นรำอำลา พอรุ่งเช้าเธอก็เป็นนักเดินทางที่จากไปแล้ว

ร่องรอยของ Chroma