พรหมลิขิตถักทอ

เมื่อบทเพลงยามค่ำคืนจบลงและรุ่งอรุณมาเยือน หญิงสาวจ้องมองไปยังบัวสีชาดราวกับมีถ้อยคำนับพันที่อยากจะเอ่ย ในที่สุด นางก็ปลดด้ายแดงจากข้อมือและผูกมันไว้กับก้านบัวอย่างแผ่วเบา หมู่เมฆที่ขอบฟ้าเรืองรองด้วยแสงแรกแห่งวัน เรือล่องลอยห่างออกไปไกลลิบ การพานพบชั่วพริบตาราวหยาดน้ำค้างหรือสายฟ้าแลบนี้ ทิ้งไว้เพียงด้ายแดงเส้นนั้น ที่ร้อยรัดโชคชะตาของคนทั้งสองไว้ชั่วนิรันดร์