ระลอกแสงระยิบระยับ

เธอหยิบก้อนหินกลมที่สุดแล้วทิ้งลงไปในโพรงต้นไม้ที่มีน้ำเต็มครึ่ง มองดูน้ำกระเซ็นขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า ช่วงเวลาที่เธอใช้คิดถึงนั้นสั้นเหมือนหินที่จมลง และยาวนานเหมือนระลอกคลื่นที่แผ่กระจายบนผิวน้ำ