ราตรีกาล ณ ทางแยก

ใบหน้าที่เคยงดงามดั่งกุหลาบ บัดนี้กลับเหี่ยวเฉาเป็นเพียงหน้ากากที่ซีดขาวและว่างเปล่า เธอลืมไปนานแล้วว่าจะยิ้มหรือขมวดคิ้วยังไง ความโศกเศร้าและความยินดีของเธอล้วนถูกชักใยโดยเชือกที่มองไม่เห็น ข้าแต่ทวยเทพ ท่านยังคงเมตตาต่อความปรารถนาของผู้หลงทางอยู่หรือไม่