เมืองหลายหน้ากาก

เหล่าใบหน้าสีสันต่างรับเอารูปลักษณ์ของปุถุชนมาใช้ การเลียนแบบรูปร่างนั้นทำได้ง่าย ทว่าจิตวิญญาณกลับมิใช่ แม้เสื้อผ้าอาภรณ์จะดูเรียบร้อยและรอยยิ้มจะแลดูสงบนิ่ง แต่การเคลื่อนไหวของพวกเขากลับล่าช้าไปเพียงหนึ่งลมหายใจ และสีหน้าท่าทางก็ค้างนานเกินไปเพียงนิด ราวกับละครเวทีที่หลุดล้นออกมาบนท้องถนน เป็นการร่ายบทสนทนาที่แข็งทื่อไปเพียงหน่อย หากมองจากที่ไกลจะเห็นใบหน้านับร้อย แต่เมื่อมองใกล้กลับเป็นเพียงการเลียนแบบที่ระแวดระวัง