
เมฆยามเย็นกดทับต่ำลงมาบนกำแพง ตรอกซอกซอยนับหมื่นว่างเปล่า คนหนึ่งนำผู้เฒ่าและอุ้มเด็ก คนนับร้อยหนีไปพร้อมห่อของบนหลัง ทั้งภายในและภายนอกประตู เหลือไว้เพียงกำแพงที่พังทลาย ครึ่งทางที่จากไป พวกเขามองกลับไป เห็นกรงที่เอียงแขวนเฉียง เตาที่เย็นเฉียบ และชายคาที่พังทลาย ฤดูใบไม้ผลิของเมืองตายลงที่นั่น กระจัดกระจายไปกับสายลมทั้งหมด

เสียงสะท้อนแห่งว่านเซี่ยง