ขนนกสีแดงเข้ม

เธอเหนื่อยล้าและเดินต่อไปยังหุบเขาลึก ในที่สุด นกเดียวดายก็แหงนหน้ามองและพบความปลอบโยนจากแสงจันทร์เสี้ยวที่เว้าแหว่ง ซึ่งเป็นข้อบกพร่องที่เธอเองก็รู้ดีเช่นกัน ผู้หยั่งรู้จ้องมองด้วยความเมตตา และเก็บช่วงเวลาอันสั้นของเธอไว้ในความทรงจำก่อนที่จะเลยผ่านไปตลอดกาล