ลูกสาวทะเลสาบ: เรืองรอง

ในยามค่ำคืนที่มีแสงไฟนีออน เธอเดินไปอย่างไร้จุดหมาย เหม่อมองแสงจาง ๆ จากหางของดาวตก เมื่อรุ่งอรุณมาถึง อารมณ์เงียบงันปั่นป่วนผิวทะเลสาบ ในตอนนั้นเองที่เธอได้รู้ว่า เส้นทางเจิดจ้าที่ตามหา ที่แท้ก็คือเส้นทางที่เธอเดินอยู่มาโดยตลอด