ปรมาจารย์กระบี่: ใบไม้สีแดง

ตวัดพู่กันครั้งเดียวฟ้าดินก็แยกจากกัน หมึกยังไม่ทันแห้ง ขุนเขาก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับสีเขียวชอุ่ม ข้าเป็นเพียงแขกในภาพวาด โลกในม้วนภาพกลับมีชีวิตชีวาอยู่ในใจ