อินหยวนชั่วชีวิต: พัดไม้ลูกท้อ

เมื่อครั้งยังเป็นเพียงหน่อต้นอ่อน ใบไม้ที่สั่นไหวของมันก็ขานรับเสียงเรียกของเด็กสาว เมื่อเติบโตเป็นร่มไม้อันเขียวชอุ่ม มันก็ใช้หมู่มวลบุปผาเป็นที่กำบังลมฝนให้เธอ แม้หลังภัยพิบัติจะเหลือเพียงตอไม้ วงปีของมันก็ยังคงซ่อนเร้นถ้อยคำลับไว้ ในท้ายที่สุด เนื้อไม้ของมันถูกแกะสลักเป็นพัด และโปรยกลีบดอกไม้ให้เธอในยามที่ต้องลาจากกัน