ดอกไม้ในลานบ้าน: ความฝันยุ่งเหยิง

เธอจากไปอย่างเงียบงันในสายลมยามเย็นที่ซ่อนเร้น พัดพากลิ่นหอมทั้งหมดไปด้วย เงาสะท้อนของเมื่อวานกลายเป็นโซ่ตรวนใต้ฝ่าเท้า ย่า... ฉันปรารถนาที่จะพักผ่อนตลอดไปในรอยยิ้มสุดท้ายของท่าน ฉันคิดว่าฉันจะไม่มีวันพบสวนแห่งความฝันที่มีกลิ่นอายของท่านอีก