เงาร่างอันโดดเดี่ยว

หายใจไปพร้อมกับสิ่งมีชีวิตทั้งหมดจนกระทั่งแสงเช้าตื่นขึ้น เธอร่อนไปดังหมอกผ่านเงาใบไม้ ในขณะที่แสงสุดท้ายจางหายไป เงาโดดเดี่ยวของเธอกลายเป็นดวงตาเงียบงันเกาะบนกิ่งโบราณ เป็นใบหน้าคลุมเครือที่เฝ้าดูทุกสิ่ง