
ชายกระโปรงของเธอปัดผ่านสายน้ำ ไม่ทิ้งร่องรอยแห่งธุลี ปีกของเธอปัดผ่านยอดไม้ โดยไม่ถูกสัมผัส ลมหายใจของเธอเบาบางดั่งหมอกป่า บอบบางเสียจนแม้แต่สายลมที่ไวต่อความรู้สึกก็ไม่ปั่นป่วน มีเพียงเงาแห่งการพิพากษาที่ยืนยันการมีอยู่ของเธอ—ร่องรอยนับไม่ถ้วน พยานหลักฐานอันเงียบงันนับพัน