รอยเท้าไม่สิ้นสุด: ฝนมัวหมอก

ในความฝันอีกครั้ง เธอค่อย ๆ จมดิ่งลงสู่ก้อนเมฆอย่างเงียบ ๆ นุ่มนวล อบอุ่น ปล่อยให้ก้อนเมฆโอบกอดเธอ พัดพาความกังวลออกไป เหลือไว้เพียงความหอมหวานที่ริมฝีปาก