
กิ่งหยกหักเงาหอมร่วง ดอกบ๊วยแดงย้อมผ้าไหมซีด ครั้งนี้ ไม่มีฝ่ามืออันอ่อนโยนมาให้ความอบอุ่น ไม่มีแสงโคมไฟสว่างนำทาง ขนนกสีขาวไร้ที่ติตกลงสู่ฝุ่นและโคลน จิตวิญญาณมัวหมอง จางหายไปทีละน้อย จากนั้น เบาบางดั่งเส้นไหม เสียงเรียกหนึ่งดังขึ้น และเสียงฝีเท้าเร่งรีบเข้ามาใกล้จากที่ไกล จนในที่สุดมันถูกโอบกอดในอ้อมแขนอันชุ่มชื้นและหอมหวน

เสียงสะท้อนแห่งว่านเซี่ยง