หยดน้ำตาแห่งพายุ: บทเพลงที่เหี่ยวเฉา

ร่างที่มีปีกสยายและเกาะอันโดดเดี่ยวยังจมอยู่กับความเงียบสงัด รอเวลาที่เสียงหายใจจากสายลมจะพัดมาอีกครั้ง