
เมื่อทำนองจบลง ผู้คนก็แยกย้ายกันไป ทุกเรื่องราวมีบ้านที่จะกลับ และมีเพียงเธอเท่านั้นที่อยู่ภายนอกตลอดกาล กระจกสะท้อนทุกรูปร่าง แต่ไม่เคยเข้าไปในภาพวาดเอง เมื่อกระแสแห่งอารมณ์ถอยร่น เหลือเพียงความเศร้าโศก ช่วงเวลาแห่งความสุขและความเศร้านั้นเหมือนหยดน้ำค้างบนใบบัว ส่องแสงในยามเช้า แต่ถูกกำหนดให้หายไป

ร่องรอยของ Chroma