เสียงหยก

เมื่อใช้ลมหายใจเดียวกับฟ้าดิน เธอได้แต่เฝ้าครุ่นคิดว่า เหตุใดบางชีวิตจึงสามารถดำรงอยู่และแตกดับได้อย่างเสรีไร้พันธนาการ ในขณะที่เธอกลับต้องเป็นเพียงผู้เฝ้ามองอันเป็นนิรันดร์และเงียบงัน เป็นผู้ที่รับรู้ถึงความรู้สึก ทว่าไร้ซึ่งอำนาจ การพิจารณาถึงสิ่งนี้ช่างกรีดแทงจิตวิญญาณด้วยความโศกเศร้า ครั้งหนึ่ง ความคิดคำนึงของเธอเคยจมดิ่งนิ่งงันดั่งก้อนศิลา ณ ก้นบึงน้ำตาย ทว่าบัดนี้ มันกลับลุกโชนราวกับประกายไฟนับพัน ที่กำลังค่อย ๆ แหวกว่ายหลุดพ้นจากความว่างเปล่า