
ในที่ที่ลมยามค่ำคืนพัดมาพร้อมน้ำค้างอันหนาวเหน็บ ตะเกียงแห่งโลกมนุษย์ยังคงส่องไสว ปักษาสีขาวตื่นขึ้นท่ามกลางไออุ่นจาง ๆ แต้มสีบนแก้มของเด็กสาวยังคงอยู่เหมือนเดิม น้ำตายังไม่ทันแห้งเหือดจากดวงตา แต่แสงดาวกลับทอประกายอยู่ในนั้นแล้ว เหมือนดั่งท้องฟ้าที่แจ่มใสหลังฝันตก บนโต๊ะทำงาน ม้วนผ้าไหมวางแผ่กระจายอยู่ และตราประทับที่กดลงไปนั้นหนักแน่นดั่งขุนเขา

เสียงสะท้อนแห่งว่านเซี่ยง