เส้นด้ายมนุษย์

ท้องฟ้าถูกชะล้างจนกระจ่างใส ค่ำคืนอันลึกล้ำไม่หลงเหลือร่องรอยใด ปักษาสีขาวถลาบินวนเวียนอยู่เนิ่นนาน เฝ้ามองกระแสธารแห่งชีวิตที่ไหลรินไม่จบสิ้นเบื้องล่าง ตลาดร้านรวงรุ่งเรืองดูถักทอสอดประสานประหนึ่งผืนไหม ทว่ากลับมีสิ่งหนึ่งที่ขาดหายไป นั่นคือรอยยิ้มอันอ่อนโยนที่มันเคยรู้จัก ความสูญเสียเอ่อล้นขึ้นในใจ ทันใดนั้น สายลมสายหนึ่งก็หอบเอาไอหอมหวานจาง ๆ มาพัดผ่าน และค่อย ๆ ซึมซาบเข้าสู่ทุกห้วงลมหายใจของมัน