
เบเฮมอธ ที่คุ้นเคยหายไปไหนไม่เห็น ตามรอยเท้าเก่าของมัน กวีหลงทางเข้าไปในป่าแห่งการหลับใหล ช่างเงียบสงบเหลือเกิน ท่ามกลางทะเลดอกไม้สีขาวดั่งหิมะ เบเฮมอธ แก่เฒ่านอนนิ่ง หายใจอย่างช้า ๆ เหมือนเม็ดทรายที่หลุดลอดจากนาฬิกาทราย ชีวิตของมันเหลือเพียงไม่กี่เม็ด