
เสียงแทมบูรีน ดังกระทบเบา ๆ เปิดประตูสู่ยามเพลา ปลุกดอกตูมที่กำลังงีบหลับให้ตื่นขึ้นมา ข้อมือของเธอหมุนไป จังหวะอันกรุบกรอบพัดกลิ่นหอมสดชื่นของหญ้าและใบไม้ขึ้นมา นี่คือคำทักทายที่มาพร้อมสายลมยามเย็นอันเก่าแก่ เป็นบทนำก่อนบทเพลงที่แท้จริง เป็นคำเชิญที่มอบให้แก่ชีวิตอันสูงส่งนั้น