โบยบินห่างไกล

กิ่งไม้แห้งเหี่ยวกลับคืนสู่ธุลีดิน ไม่มีใครรู้ว่าที่แห่งนั้นเคยมีต้นไม้ใหญ่งอกงามตระหง่านอยู่ เธอออกเดินทางอีกครั้งไปตามแม่น้ำและขุนเขา หนทางยังอีกยาวไกล ยอดเขายังคงห่างออกไป จนกระทั่งคืนหนึ่ง เธอยืนอยู่ใต้ชายคาที่คุ้นเคย และมีนกสีฟ้าตัวหนึ่งบินมาเกาะบนไหล่ของเธออย่างแผ่วเบา