
จันทร์เย็นและตะวันอุ่นขัดเกลากาลเวลาที่ผ่านไป จนกระทั่งสายเลือดที่จางหายของบ้านเกิดได้กลายเป็นความทรงจำอันสงบสุข และวัฏจักรของต้นหญ้าใบไม้ได้ขับขานบทเพลงแห่งความยินดี เธอเฝ้ามองความรุ่งโรจน์และร่วงโรยของอินหยวน และค้นพบชีวิตธรรมดาสามัญในทุกภาพวาด

จานสีแห่งพรหมลิขิต