
ในเทศกาลอินหยวน เสียงหัวเราะและบรรยากาศสนุกสนานดึงดูดสายตาอันสดใสของหญิงสาว นางเดินผ่านถนนที่คึกคักจอแจ เมื่อเสียงดนตรีสิ้นสุดลง คงเหลือไว้เพียงแสงยามเย็นอันเงียบงัน เมื่อรู้ว่าต้องจากลา จึงหวังใช้คำพูดปลอบประโลมความเศร้าของสหายก่อนจะกล่าวอำลา

จานสีแห่งพรหมลิขิต