กาลเวลาถูกลืม

ม้วนตำรากองสูงตระหง่าน ปลายพู่กันตวัดไหวอย่างเป็นอิสระ เพื่อค้นหาความสงบนิ่งในทุกจังหวะของน้ำหมึก แต่ทุกครั้งที่หลงวางมันลง ความทรงจำก็พรั่งพรูออกมาดั่งสายธารจากก้อนหิน ไหลย้อนกลับและซึมซาบไปทั่วผืนกระดาษที่ว่างเปล่า