หลงเมฆา: ศิลาดลหมอก

หลงขาวตักเงาจันทร์จากผืนน้ำ ทว่ายังคงเชื่องช้าไปหนึ่งก้าว ระลอกคลื่นส่องประกายเย็นเยียบ แสงจาง ๆ มิอาจละเว้นผู้หลงทาง ณ ที่ซึ่งน้ำหมึกแห้งเหือด บ่อน้ำเหือดหาย เส้นทางของเกล็ดเดียวดายหวนคืนอย่างสูญเปล่า ผืนไหมยังคงบริสุทธิ์มิแปดเปื้อน ดั่งน้ำตาสีเงินที่ร่วงหล่นทุกราตรี