แดนไร้สุ้มเสียง

ความเดียวดายพันปีได้สลายไปพร้อมกับม่านเมฆและสายหมอก นางไม่ต้องนั่งอยู่ใต้ชายคาเพียงลำพัง เพื่อคอยเงี่ยหูฟังเสียงสะท้อนในหุบเขาอันว่างเปล่าอีกต่อไป บัดนี้ มีทั้งเสียงนกร้องและแมลงบรรเลง มีทั้งเสียงหัวเราะและเสียงขลุ่ย คอยปัดเป่าเศษเสี้ยวของฝันร้ายให้จางหาย นำพาความอบอุ่นและความสงบสุขอันอ่อนโยนมาให้