
ชีวิตที่เธอช่วยไว้ได้เขียนเธอไว้ในบทกวี และนำกลับไปยังเผ่าของพวกเขา พวกเขาพยายามปะติดปะต่อใบหน้าของเธอ แต่พบเพียงเงาเงาอันนับไม่ถ้วน—ดั่งใบไม้ที่ร่วงหล่น ดั่งบรรทัดแห่งบทกวี ดั่งความเมตตาอันชั่วครู่ทั้งหมดที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตของพวกเขาและค่อยๆ เลือนหายไป

ลำพังข้างกิ่งก้าน