
เมื่อทุกเส้นขนนกสั่นสะเทือนสอดคล้องกับจังหวะการเต้นของหัวใจทุกสิ่ง ความเหงาก็ค่อย ๆ ละลายไป เธอจ้องมองเข้าไปในป่า รูม่านตาเต็มไปด้วยแสงจันทร์อันอ่อนโยน และขนตาที่โรยด้วยแสงดาวกระจาย เธอเข้าใจภาษาลับของการบานสะพรั่งอันนิรันดร์ของชีวิต—ความหวังคงอยู่ต่อไปเพราะมันได้รับการปกป้อง