ธารนภาตื้นเขิน

เมื่อม้วนภาพที่ว่างเปล่าคลี่ออก หลงจ้องมองไปยังพื้นที่ว่างนั้นพลางจมอยู่ในภวังค์ความคิด อะไรกันที่อยู่ไกลเกินกว่าจุดสิ้นสุดของจักรวาล? หมึกหยดหนึ่งร่วงหล่นจากปลายพู่กัน แตกกระจายราวกับเศษแก้วนับพัน ส่วนหนึ่งปรากฏ ส่วนหนึ่งเลือนหาย ทิ้งไว้เพียงร่องรอยที่กำลังจางไป