รุ่งอรุณแย้มแสง

อุณหภูมิไม่โกหก และสายตาของผู้คนก็ไม่อาจเก็บซ่อนได้ กาลเวลาจะนำดอกไม้ใหม่มาแทนดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาเสมอ เหมือนกับตอนเช้าที่เธอไม่ใส่ใจได้ยินเสียงแตกเบา ๆ ใต้ชั้นหิมะ ครั้นถึงยามค่ำคืน รุ่งอรุณก็ลาลับเหนือขอบฟ้าแล้ว