หุบเขาฤดูใบไม้ผลิ

แม้ความสงสัยยังคงอยู่ แต่ทุกครั้งที่ดวงวิญญาณที่ได้รับความช่วยเหลือผ่อนคลายคิ้ว ทุกครั้งที่ความกตัญญูกรานมือเธอด้วยคำขอบคุณ ความอบอุ่นก็พลุ่งพล่านขึ้นภายใน ความเข้าใจแม้ไม่ได้เอ่ยปาก ไหลราวน้ำใสจากธารเข้าสู่หุบเขาลึกลับ ดั่งหยกที่อบอุ่นจากภายใน แสงสว่างนวล ๆ ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น หัวใจที่ครั้งหนึ่งเคยว่างเปล่า ค่อย ๆ เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกอันอ่อนโยน