ประดับด้วยหยาดน้ำค้าง

ใต้แสงตะเกียงและหน้ากระดาษเหลืองซีด เงาโดดเดี่ยวของเธอถูกทอดลง ดวงจันทร์รุ่งอรุณและน้ำค้างแข็งยามเช้าเป็นพยานถึงความทุ่มเทของเธอ วันแล้ววันเล่า เธอเปลี่ยนความลึกลับบนหน้ากระดาษให้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตบนเวที แก่นแท้ของศิลปะไม่ได้อยู่ที่การแต่งหน้าอันหรูหรา แต่อยู่ที่จิตวิญญาณที่ไม่ประดับประดา เพียงแต่รวบรวมความเปล่งปลั่งเท่านั้นจึงจะหลอมหลอมความแข็งแกร่งแห่งอุปนิสัยที่แท้จริงได้