ดอกฟอร์เก็ตมีน็อต

เธอปรารถนาเหลือเกินที่จะสวมผ้าคลุมสีแดงไปตลอดกาล ไม่สนใจคำตักเตือนเหล่านั้น จดจำเพื่อนในป่า และไม่กล่าวคำอำลา แต่เธอก้าวเข้าไปในพุ่มหนามเพียงลำพัง ปล่อยให้เนื้อหนังแตกสลายและใบหน้าบอบช้ำ เมื่อตื่นขึ้นมาในร่างใหม่ เธอใช้เสื้อคลุมแห่งแสงจันทร์เพื่อหลีกหนีจากค่ำคืนอันยาวนานและโดดเดี่ยว