จุมพิตแห่งเวที

ธรณีประตูนี้ไม่อาจพูดถึงหรือสอนได้ เฉพาะเมื่อผู้แสดงค่อย ๆ เทความเศร้าโศกและความสุขของเธอเอง ความอบอุ่นที่มีชีวิตชีวาของเนื้อหนังและเลือดของเธอ เข้าไปในบทบาทนั้น มันจึงจะเกิดใหม่ได้ แม้จะมีบางสิ่งกระเพื่อมขึ้นภายในตัวเธอ ความหมายที่แท้จริงยังคงรู้สึกเหมือนดอกไม้ที่มองผ่านหมอก รับรู้ได้ แต่อยู่เหนือคำพูดของเธอ