หัวใจโลกาของ Chroma: เผาไหม้

หินคงอยู่ในความมืด ปราศจากความคิดหรือความรู้สึก เวลาผ่านไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ความปีติแห่งการตื่นรู้ครั้งแรกค่อย ๆ จางหาย แสงแดดที่แผดเผาไม่อาจสัมผัสได้ ความอ่อนโยนของแสงจันทร์ไม่อาจรับรู้ได้ มีเพียงความโดดเดี่ยวของกาลเวลาที่คงอยู่ เธอได้ยินความทุกข์ที่กระซิบนับพัน แต่ไม่อาจเข้าถึงได้ แม้ตั้งคำถามกับฟ้าดินถึงเหตุผลแห่งการเกิด ก็ไม่พบคำตอบ ความเจ็บปวดนับไม่ถ้วนลุกโชนอยู่ภายใน และความเหงาได้รับรู้อย่างครบถ้วน