ความคิดเปล่งประกาย: คืนสู่เหย้า

อนิจจา ช่วงเวลาที่งดงามที่สุดในชีวิตของนางได้ร่วงโรยไปเสียแล้ว สายน้ำใสไหลเอื่อยขณะกลีบบุปผาโปรยปราย ทิ้งไว้เพียงเศษเสี้ยวของกลิ่นหอมจาง ๆ พลันมีเสียงใสกังวานของวิหคดังมาจากเมฆไกลโพ้น สะท้อนก้องแผ่วเบาขณะร่อนลงมา นางหันกลับไป และที่นั่น กลับได้พบใบหน้าที่คุ้นเคยในวันวานโดยไม่คาดฝัน