ยุคสมัยแสนสั้น: พลิ้วไหว

เมื่อคืนข้าเฝ้าฟังเสียงสายฝน ยามเช้าท้องฟ้ากลับแจ่มใสสว่างตา ข้าปรารถนาจะล่องไปตามสายลม ซื้อสุราแอปริคอตมาแบ่งปัน ชักชวนสหายมาดื่มด้วยกันบนเรือแมกโนเลีย แต่เมื่อนึกถึงความสันโดษที่ตนปรารถนา ข้าก็ได้แต่ยิ้มให้กับความนึกคิดของตัวเอง น้ำชาเย็นชืดและควันจาง ๆ ยังคงอบอวล แต่กลับไร้ซึ่งผู้คน ตั้งแต่รุ่งสางจนพลบค่ำ ลานอันเงียบสงัดยังคงเฝ้ารอ มีเพียงวิหคเหนื่อยล้าที่บินกลับมาอย่างเดียวดาย